اگر تاج دارى اگر گرم و رنج * همان بگذرى زين سراى سپنج بپيوستم اين عهد نوشين روان * بپيروزى شهريار جوان يكى نامهء شهرياران بخوان * نگر تا كه باشد چو نوشين روان براى و بداد و ببزم و بجنگ * چو روزش سر آمد نبودش درنگ تو اى پير فرتوت بىتوبه مرد * خرد گير و ز بزم و شادى بگرد جهان تازه شد چون قدح يافتى * روان را ز توبه تو برتافتى چه گفت آن سرايندهء سالخورد * چو اندر ز نوشين روان ياد كرد سخنهاى هرمزد چون شد ببن * يكى نو پى افگند موبد سخن هم آواز شد رايزن با دبير * نبشتند پس نامه‌اى بر حرير دلاراى عهدى ز نوشين روان * به هرمزد ناسالخورده جوان سر نامه از دادگر كرد ياد * دگر گفت كين پند پور قباد بدان اى پسر كين جهان بىوفاست * پر از رنج و تيمار و درد و بلاست هر آنگه كه باشى به دو شادتر * ز رنج زمانه دل آزادتر همه شادمانى بمانى بجاى * ببايد شدن زين سپنجى سراى چو انديشه رفتن آمد فراز * برخشنده روز و شب ديرياز بجستيم تاج كيى را سرى * كه بر هر سرى باشد او افسرى خردمند شش بود ما را پسر * دلافروز و بخشنده و دادگر ترا برگزيدم كه مهتر بدى * خردمند و زيباى افسر بدى بهشتاد بر بود پاى قباد * كه در پادشاهى مرا كرد ياد كنون من رسيدم بهفتاد و چار * ترا كردم اندر جهان شهريار جز آرام و خوبى نجستم برين * كه باشد روان مرا آفرين اميدم چنانست كز كردگار * نباشى جز از شاد و به روزگار گر ايمن كنى مردمان را بداد * خود ايمن بخسبى و از داد شاد بپاداش نيكى بيابى بهشت * بزرگ آنك او تخم نيكى بكشت نگر تا نباشى بجز بردبار * كه تندى نه خوب آيد از شهريار جهاندار و بيدار و فرهنگ جوى * بماند همه ساله با آبروى بگرد دروغ ايچ گونه مگرد * چو گردى شود بخت را روى زرد دل و مغز را دور دار از شتاب * خرد را شتاب اندر آرد بخواب بنيكى گراى و بنيكى بكوش * بهر نيك و بد پند دانا نيوش نبايد كه گردد بگرد تو بد * كزان بد ترا بىگمان بد رسد همه پاك پوش و همه پاك خور * همه پندها يادگير از پدر ز يزدان گشاى و بيزدان گراى * چو خواهى كه باشد ترا رهنماى جهان را چو آباد دارى بداد * بود تخت آباد و دهر از تو شاد چو نيكى نمايند پاداش كن * ممان تا شود رنج نيكى كهن خردمند را شاد و نزديك دار * جهان بر بدانديش تاريك دار بهر كار با مرد دانا سگال * برنج تن از پادشاهى منال چو يابد خردمند نزد تو راه * بماند به تو تاج و تخت و كلاه